· 

Eat (my) dust!

 

We zijn ondertussen alweer ruim vier maanden op het Afrikaanse continent en we genieten als een tierelier. Sinds mijn laatste blog hebben we Zimbabwe en Zambia met een bezoek vereerd (Zim en Zam voor intimi). Vooral dat eerste land vonden we geweldig. Ons eerste plan was om alleen de Victoria Falls in Zimbabwe te bezoeken omdat we daar in november 2017 hebben bedacht dat we dit tripje zouden gaan maken. De rest van Zimbabwe wilden overslaan, maar alle andere overlanders die we tegenkwamen waren zo ‘in love’ met het land dat we er toch even een uitgebreider kijkje zijn gaan nemen. We waren immers om de hoek. Drie dagen voordat wij de grens overgingen, had de president wel net ff het betalen met buitenlands geld verboden. Dat is toch niet gek zou je denken. Klopt, als er in Nederland iemand met Zimbabwaanse dollars wil betalen, staan wij ook niet te springen. In Zimbabwe ligt het toch net anders, aangezien hun eigen munt zo goed als niet meer bestaat door economisch wanbeleid en resulterende hyperinflatie. Iedereen, of in ieder geval alle toeristen, betaalde dus alles in dollars. Tot de president dat dus van de een op de andere dag verbood...Uiteindelijk kwamen we er wel uit met een hoop gesmiespel op straathoeken want de Zimbabwanen willen natuurlijk liever stabiele dollars dan hun eigen munt. Maar ondanks de diepe economische crisis waar het land zich al decennia in bevindt, blijven de mensen positief, vrolijk en ontzettend hulpvaardig. Samen met Iran staan de inwoners van Zimbabwe (tot nu toe) voor ons op nummer 1 in de lijst ‘liefste mensen van de wereld’.

 

We zijn maar een dag of tien in Zimbabwe geweest want naast geldissues zijn er helaas ook dieselissues. Uiteindelijk ging het voor ons heel soepel en hebben we er nu spijt van dat we er niet wat langer zijn gebleven. Maar nu hebben we een reden om weer terug te gaan en dat gaan we ook zeker doen!

Zambia was bedoeld als ‘we-rijden-er-snel-doorheen-land’. Met twee weken is dat redelijk gelukt. We hebben een Zuid-Afrikaanse neef van Paul opgezocht die voor zijn werk een periode in Zambia woont. Daarnaast zijn we in de hoofdstad Lusaka geweest om boodschappen te doen bij een fancy supermarkt en een oude Franse vriend te bezoeken. Clotaire fietst de wereld rond en we hebben hem eerder ontmoet in Iran. Om hem nu weer te zien aan de andere kant van de wereld was echt te gek . (Op de foto staat ook een irritante Spanjaard die per se ook op de foto wilde, grr) Zambia had voor ons daarnaast twee prachtige hoogtepunten in petto: de chimpansees en South Luangwe National Park. De Chimps wonen in een opvang tegen de grens met Congo, waar de meesten ook vandaan komen. In Congo worden ze opgegeten door de mens en dat is natuurlijk niet de bedoeling ;). Het gebied waar ze nu leven is heel groot en ze hebben het er heerlijk. Ze worden in de opvang wel bijgevoerd en ze gaan niet terug het wild in. In Zambia is geen natuurlijke plek waar ze kunnen worden uitgezet en zoals gezegd, in Congo zijn ze 'bushmeat'. Er liepen veel onderzoekers rond die de dieren bestudeerden. Logisch, ze zijn fascinerend! We hebben ook uren naar ze zitten kijken en ze lijken zoveel op ons! (Vooral op Paul natuurlijk).

 

 

Het South Luangwe National Park, hoogtepunt numero twee, is tot nu toe het mooiste park dat we in Afrika hebben gezien. Het was er heel rustig, de natuur was prachtig en er liepen ontiegelijk veel dieren. We hebben twee luipaarden gezien, wilde honden, leeuwen die een buffel aan het opeten waren, heel veel olifanten en nog veel meer Afrikaanse pracht en praal. Mocht je ooit in Zambia verzeild raken, dan is het een absolute aanrader (en ga dan dus ook even naar Zimbabwe op en neer want dat land verdient een bezoekje).

 

 

Met Lee gaat het verder top. Hij bewijst in Afrika echt z’n meerwaarde. In ieder land zijn wel geasfalteerde wegen, al dan niet met enorme gaten, maar we tuffen toch ook heel veel over gravel en zogenaamde ‘dirtroads’. Lee gedraagt zich als een kranige 4x4 en draagt ons prinsheerlijk over steentjes en andere zooi. Het enige probleempje is dat de achterdeuren niet zo denderend sluiten en het feit dat we geen airco hebben. De airco missen we an sich niet maar logischerwijs rijden we wel veel met de raampjes open. En er is hier best wel heel erg bizar veel STOF! Als we op een dirtroad op de rem moeten voor een overstekende geit, worden we letterlijk ingehaald door onze eigen stofwolk. Menig schattig Afrikaans kindje heeft al in onze stofwolk gedanst, zoals je in Nederland in de plassen stampt na een regenbui. Het klinkt grappig maar soms is al het stof ook lichtelijk irritant. Als we ergens aankomen, maken we eerst een emmer sop. Stofmasker op, deuren open en boenen maar! Niet ideaal maar ondertussen vaste prik in onze Africa experience. Ach ja, hakuna matata! (Wisten jullie trouwens dat 'Simba' in het Swahili 'leeuw betekent?! Ikke dus niet!)

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Dorien (vrijdag, 23 augustus 2019 11:24)

    Wat een belevenissen en wat een prachtige foto's. Komen jullie eigenlijk nog wel ooit terug? :-)