· 

Zuid-Afrika; een maand vol tegenstellingen

Na vier vluchten, in totaal 30 uur ellende maar wel goedkoop, kwamen we vanuit Kathmandu aan in Durban. Die stad ligt aan de oostkant van Zuid-Afrika en heeft een grote haven. Hier zou onze geliefde Lee op 23 maart aankomen. Het verschepen van de auto vonden we op voorhand een van de spannendste onderdelen van onze reis. We lazen en hoorden allemaal horrorverhalen over leeggeroofde auto's, douaniers die meermaals moesten worden omgekocht en planningen die met weken werden overschreden. Misschien kwam het doordat we dus waren voorbereid op het ergste maar het ging bij ons soepel! Aan beide kanten! Niemand hoefde te worden omgekocht en het schip kwam op de geplande datum aan, joehoeee! Lee ging meteen door naar de garage om even ‘Afrikaproof’ te worden gemaakt, verse vloeistofjes en een nieuw boutje her en der. Na een week rondhangen in Durban, een saaie en best gevaarlijke stad, konden we weer op pad!

 

 

Onze eerste stop was meteen een bijzondere. In India hadden we een stel Zuid-Afrikanen ontmoet die van Kaapstad naar Kathmandu aan het rijden waren. Gewoon andere overlanders dachten wij. Ze, Kingsley en Sheelagh, woonden in Durban dus we dachten; leuk, daar gaan we even koffie mee drinken! Nadat we iets met ze hadden gepland, liepen we in de supermarkt. In het tijdschriftenrek zagen we vervolgens een blad over 4x4 rijden en dergelijke en daar stonden onze matties voorop! Er was een groot artikel geschreven over hun expeditie van Kaapstad naar Kathmandu. Toen begonnen we een klein beetje te beseffen dat ze schijnbaar ietwat bekend waren. Toen we vervolgens in een outdoorwinkel een heel dik boek zagen liggen, met Kingsleys foto voorop hebben we het even nagevraagd. De verkopers in de winkel vertelden ons vervolgens dat Kingsley Holgate de bekendste avonturier van Afrika is, bizar! Maar toen we hun huis later zagen, geloofden we het pas echt. Het huis was gewoon Afrika in een notendop. Alleen maar souvenirs, verhalen over expedities en een gesponsorde Landrover voor de deur. We zijn uiteindelijk een paar dagen bij ze gebleven, ze hebben onze reisgidsen van Afrika volgeschreven met bijzondere tips, we hebben gebraaid en genoten van fantastische zonsondergangen op het strand voor de deur. Al met al een bijzondere ontmoeting en een vriendschap die we koesteren.

 

 

Daarna was het tijd om écht aan onze Afrikatrip te beginnen. We besloten richting Swaziland en daarna naar Kruger National Park te gaan. Het weer zat niet altijd mee, het regende soms en het was meestal bewolkt. Maar dat maakte voor ons niet uit want we zagen in twee weken tijd zoveel wildlife! Op een gegeven moment waren we gewoon verzadigd voor wat betreft neushoorns. Ze zijn bedreigd maar ze hadden familieweekend in de regio denk ik want we hebben er tussen de 25 en 30 gezien! Niet normaal! Verder zagen we een fantastisch luipaard en een ander hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) waren de parende leeuwen, live National Geographic!

 

 

Maar de titel van deze blog rept niet voor niets over tegenstellingen. Zuid-Afrika is een gek land. De supermarkten zijn gewoon westers, de snelweg voelt als de a2 (zonder trajectcontrole) en er staan prachtige huizen. Maar toch is de vraag wat er is veranderd na de afschaffing van de apartheid in 1994. Er zijn nog steeds sloppenwijken, heel veel armoede en corruptie. Terwijl het geen arm land is. We hebben vanwege veiligheidsissues (en dan heb ik het niet over de wilde dieren) ook niet wild gekampeerd en rijden altijd met de ramen dicht en de deuren op slot. Het is zo jammer dat het zo moet want Zuid-Afrika is echt een van de mooiste landen ter wereld.

 

 

Helaas volgde nog een tegenstelling. Na alle hoogtepunten in Zuid-Afrika, een persoonlijk dieptepunt. Toen wij vrolijk door Kruger scheurde, hoorde ik dat Dana, mijn beste vriendinnetje, een hersentumor had (gelukkig kan ik nu HAD zeggen!). Twee jaar geleden is ze behandeld voor borstkanker maar de vieze chemotroep had schijnbaar niet alle cellen gedood. Onze reis was op het moment dat ik dat hoorde niet meer belangrijk. Ik wilde naar haar toe en voor haar kunnen zijn.

 

We besloten dat ik alleen naar Nederland zou gaan en Paul zich nuttig zou gaan maken in Afrika. Zo nodig zou hij altijd nog kunnen invliegen. Gelukkig bevestigde Daan wat we altijd al wisten; ze is niet te verslaan! Met haar positiviteit, fitheid en kracht kan ze de hele wereld aan. In de maand dat ik in Nederland was, is ze succesvol geopereerd. Daarnaast hebben we gekampeerd, heeft ze me er meerdere malen uitgelopen met hardlopen, hebben we genoten van het mooie weer en hard gewerkt aan STRIK (een haarbandenlabel dat ze heeft opgezet ten behoeve voor KWF). De aanleiding was verschrikkelijk maar uiteindelijk kijk ik terug op een zeer waardevolle tijd en was de beslissing om terug te gaan meer dan de juiste.

 

 

Paul heeft via Workaway, een platform voor vrijwilligerswerk, twee weken bijles gegeven op een schooltje in het zuiden van Zuid-Afrika. Hij heeft het hier erg naar zijn zin gehad, al was het soms wel lastig zo ver van elkaar te zijn en dingen lastiger te kunnen delen. We waren natuurlijk 9 maanden onafgebroken samen geweest en dan is het best gek om opeens onverwachts dat niet meer te zijn. We hadden al eerder gepland dat Pauls broer naar Namibië zou komen, half mei. Niet wetende wat mijn planning zou zijn, is Pauls vader ingevlogen om samen met Paul van Zuid-Afrika naar Windhoek, de hoofdstad van Namibië, te rijden. Hoe vaak krijg je die kans, om samen met je vader te roadtrippen! Uiteindelijk kwamen Maarten en ik in hetzelfde weekend in Windhoek aan. Nu doen we met hem een rondje Namibië en wennen weer langzaam aan ons reisleven.

 

 

Het was een vreemde maand. Maar wel eentje waarin Paul en ik ons nog extra realiseren waarom we deze reis maken. Vier het leven mensen! Geniet van iedere dag en doe waar je blij van wordt! Spijt heb je morgen maar

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Fleur (woensdag, 22 mei 2019 10:20)

    Mooi geschreven apie! En inderdaad geniet met volle teugen van alles wat nog komen gaat de komende tijd!! Qua foto's is die laatste wel mijn persoonlijke favoriet, geen mooie beesten maar gewoon blije koppies:) (hoop dat ie niet te hard aan Pauls baard trok, de haren daar zijn al zo schaars)

  • #2

    Liesbeth (woensdag, 22 mei 2019 15:20)

    Heb je verhalen gemist maar gelukkig ben je weer terug èn alles weer goed met je vriendin. Herkenbare foto’s, leuk om weer te zien! Weer lekker verder genieten van jullie bijzondere reis

  • #3

    Jan Struijs (woensdag, 22 mei 2019 17:46)

    Hi Luitjes,

    Goed te zien dat jullie zonder al teveel problemen veilig in Zuid-Afrika zijn aangekomen.
    Mooie verhalen, ook prachtige foto's en wens jullie nog een mooie tijd.

    Geniet ervan en groeten uit het saaie Gorinchem

  • #4

    Maria (maandag, 03 juni 2019 07:52)

    Wow, weer hele mooie foto's! En helemaal mee eens met je levenswijsheden :-)

  • #5

    Tante Will (maandag, 03 juni 2019 19:52)

    Wat heerlijk dat Dana weer zover opgeknapt is.
    Maar ik kan me heel goed voorstellen dat jullie allebei je af en toe eenzaam gevoeld hebben, ondanks dat je allerlei mensen om je heen had, en die je met liefde omringeden.
    Maar waar is waar, vier het leven en geniet zolang je kunt van alles.
    Groetjes, tante will

  • #6

    Dorien (donderdag, 06 juni 2019 10:48)

    Wat een indrukwekkende belevenissen, in alle opzichten, en wat een prachtige foto's.
    Geniet ervan, ik heb uitzicht op de A12 (met trajectcontrole).