· 

Armenie - back in the USSR

Van Georgië hadden we hoge verwachtingen, van Armenië eigenlijk heel weinig. Het land is net zo groot als België en de wegen hebben ook ongeveer dezelfde kwaliteit als in België. Opschieten doet het rijden dan ook wederom niet, behalve rond Jerevan want daar ligt een heerlijke snelweg. Verder voelt het alsof je in de USSR bent beland. Er rijden bijna alleen maar Lada's rond, er staan allemaal grote, verlaten fabrieken en naast het onleesbare Armeense schrift staan alle teksten ook vermeld in het eveneens onleesbare Russische schrift. 

 

Maar Armenië dus. Het land is voor ons samen te vatten in een paar termen: geloof, natuur en gastvrijheid. Het geloof is hier iedere dag een hoofditem, bij jong en oud. Er worden nog steeds kerken gebouwd en wanneer mensen een kerk passeren, slaan ze een kruisje. Dat doen ze in Georgië trouwens ook. Toen ik na het paragliden met mijn piloot in een taxi terug zat en we een kerk passeerde, sloeg de vent een kruisje. Heel nobel natuurlijk maar ik dacht, dat kan je beter voor de vlucht doen! A wel, hij heeft zijn plekje in de hemel wel verdiend denk ik en kan er ook zelf heen vliegen.

 

Maar ik dwaal af want we zijn nu in Armenië! We reden het land binnen in de immense Debed canyon. Wat overigens grappig is, is dat heel Armenië ' hoog' ligt en die canyon, die alsnog 400 meter boven zeeniveau ligt, het diepste punt is. In de canyon begon het feest al want bijna ieder dorp had een prachtige robuuste kerk, op de meest wonderlijke plekken. Omdat we wederom mazzel hadden met het weer maakten de herfstkleuren en besneeuwde pieken op de achtergrond de plaatjes nog mooier. In Jerevan sliepen we twee nachtjes in een Airbnb in het centrum. In Nederland zou de flat waarin het appartement was waarschijnlijk worden gesloten vanwege de drugsoverlast, maar in Jerevan woont iedereen in een gezellig grijs Sovjetpand. De stad zelf was leuk! We hebben genoten van het mooie weer, de relaxte sfeer en hebben een bezoekje gebracht aan de kapper! Was echt nodig. Ik had een bos stro op mijn hoofd en bij Paul was het niet veel beter. 

Na Jerevan reden we verder naar het zuiden, in de richting van de grens met Iran. Paul parkeerde de auto nog even tegen de vrachtwagen van een Duitse overlander. Resultaat: onze achterdeur ging niet meer open, best wel essentieel. Gelukkig gebeurde het op een heuse camping die door Nederlanders wordt gerund. Absoluut geen 'ik vertrek' verhaal maar een geciviliseerde oase, soms heel fijn! De eigenaresse tolkte bij de garage en voor 5 euro was het een dag later geregeld. Daarna gingen we weer snel door want de ouders van Paul zijn op 21 oktober in Iran, gas op die lolly dus. De wegen werden leger en mooier. De kloosters bleven komen evenals de zon. Armenië is gaaf!

 

Paul en ik zitten natuurlijk redelijk veel uren met elkaar opgescheept. Gelukkig kunnen we het best prima met elkaar vinden en praten we veel met elkaar. Over de dingen die we meemaken en doen maar ook over wat we gaan doen na deze reis. We hadden hiervoor allebei een leuke baan, fijne collega's, een mooi huis, echt niets mis mee. Maar wat willen we nou eigenlijk echt? Leefden we het leven dat we wilden of omdat het zo hoort en het van ons wordt verwacht? We hopen met deze reis ons leven op te schudden, uit onze veilige bubbel te komen en en onszelf te dwingen na te denken over waar we nou echt gelukkig van worden. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat mensen dit lezen en denken: Tjezus, maak je je daar druk om? Het klinkt ook allemaal iets zwaarder dan het is. We noemen dit dan ook zogenaamde ' Champagne troubles'. 

Maar goed, we hebben nu de tijd eens goed na te denken over onze wensen, ideeën en talenten. Wat zou ik willen? Zangeres worden. Heb ik talent? Eh, volgens Paul valt het tegen en ik denk dat ik inderdaad beter ben in playbacken. Dat valt dus af.

Paul timmert lekker aan de weg met zijn baardgroei maar voor 5 december is die zeker niet op het gewenst niveau. Sinterklaas worden zit er voor hem dan ook (in ieder geval dit jaar) niet in. Heel spijtig.

Maar wat dan wel? We hopen er in de komende maanden steeds een beetje meer achter te komen waar we goed in zijn en wat we willen. Ik kan me ook nog goed voorstellen dat we iets in de Bollywoodscene gaan doen. Paul z'n Hindi-Engels is top en met mijn buikdansskills is ook absoluut niets mis! Wie zal het zeggen..

 

Nu is het dus echt bijna tijd voor Iran. We hebben er superveel zin in maar ik mag alleen niet bloggen. Het kan worden gezien als journalistiek en dat is in Iran niet zomaar toegestaan, helaas. Volg ons op Instagram en Polarsteps! Na Iran (en ik denk Pakistan) volgt een extra lang verhaal. Tot dan! 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Dorien (zaterdag, 20 oktober 2018 14:35)

    Wat een interessant verhaal en wat een leuk blog! Hier draait de lopende band gewoon door, en jullie maken prachtige dingen mee. Heel mooi!

  • #2

    Liesbeth (zaterdag, 20 oktober 2018 22:32)

    Wat een geweldige reis maken jullie toch! Veel plezier in Iran!!!

  • #3

    sjef van der Linden (dinsdag, 23 oktober 2018 08:54)

    Inderdaad wat maken jullie je druk over, geniet van de trip, geniet van vandaag en morgen zien we wel verder. Het is wel weer een leuk verhaal, je moet schrijfster worden. Zo dat is opgelost en nu verder genieten van de reis. Houdoe zeggen ze bij ons

  • #4

    Monique (vrijdag, 26 oktober 2018 19:51)

    Leuk om jullie reis mee te volgen en horen hoe het overal gaat
    Met natuurlijk prachtige foto’s.
    Ondertussen paps en mams van Paul ontmoet. Zal heel bijzonder geweest zijn om elkaar te ontmoeten in een zo ander land. Herkende jullie elkaar wel dames�