· 

Turkije - iki çay lütfen

Aankondiging: de eerste alinea gaat over mijzelf. Wil je alleen over Turkije lezen, ga dan meteen door naar alinea 2! De beslissing om deze reis namelijk écht te gaan maken, hebben we genomen toen ik niet helemaal op mijn best was. Dat is geen geheim. Het gaat nu weer hartstikke goed met me maar toch blijven sommige dingen in mijn mentale gezondheid een heikel puntje, ook tijdens het reizen. Mensen die me wat beter kennen weten dat ik erg van controle houd (soms nog meer dan van Paul) en dat ik bang kan zijn voor alles dat los en vast zit. Ik wil hier geen zwaar issue van maken hoor maar soms kan het best lastig zijn. Deze reis is daarin voor mij persoonlijk dan soms ook een grote uitdaging! We weten niet waar we s avonds slapen, het verkeer is zeer chaotisch, er lopen veel honden los die graag blaffen enz.. voorbeelden van elementen die bij mij voor onrust en soms zelfs paniek kunnen zorgen. Ik heb ‘technieken' hoe ik ermee kan dealen en die pas ik tot nu toe zeer succesvol toe. Echte moeilijke momenten heb ik nog niet veel gekend. Als zo’n moeilijk moment zich toch aandient dan vraag ik me af ‘wat is het ergste dat er kan gebeuren' of ik vraag Paul om me een moeilijke rekensom te geven. Dat laatste klinkt gek maar als ik mijn hersenen bezig laat zijn met de som ‘27x34’ dan vergeet ik om me angstig te voelen. Paul is daarin overigens gaandeweg heel goed geworden. Hij ziet het aan me als ik het moeilijk heb (of me aanstel;)) en helpt me zo nodig. Dat mag hij overigens niet altijd, ik moet het namelijk ook zelf kunnen. En verdorie, ik ben dan ook best trots op mezelf! We wilden deze reis al veel langer maken maar schijnbaar moest ik me eerst ff zéér beroerd voelen voordat het kwartje écht viel; het is tijd voor avontuur en samen met Paul kan ik de hele wereld aan!


Na deze zware alinea is het weer tijd voor grapjes, grolletjes en goede verhalen over ons en over Turkije! We gaan al bijna door naar Georgië en dat vinden we echt jammer. We hebben na 4 weken namelijk het gevoel dat we het land en de mensen hebben leren kennen. We hebben best wel wat woordjes geleerd (de titel betekent: twee thee alstublieft), weten wat we qua eten het lekkerst vinden en zijn er achter gekomen dat we wél een tolvignet nodig hadden op de snelweg. We vonden die poortjes al zo raar, maar ja, er zat steeds niemand. Dat klopt, ze doen hier schijnbaar alleen aan een soort digitale vignetten…oepsie. We hebben ook ergens een parkeerboete gekregen. Dat vertelde een meneer ons die voor zijn winkeltje zat toen we terugkwamen bij de auto. Ook dat gaat digitaal en ze laten er geen briefje van achter. We gaan het merken bij de grens. Wie weet werkt de achternaam ‘Miltenburg’ ook wel internationaal. 


Verreweg het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk, sinds de vorige blog is Cappadocia. Het ligt middenin Turkije en is een bizar landschap. Laat ik zeggen dat er een Star Wars film op is genomen, dat zegt genoeg. Cappadocia is daarnaast dé plek ter wereld om een ballonvaart te doen (al zullen ze dat natuurlijk op iedere plek zeggen waar je een ballonvaart kan doen). Ze kunnen er 300 dagen per jaar vliegen en dat doen ze dan ook met 100 ballonnen tegelijk. De eerste dag echter, de wekker ging niet s ochtends vroeg maar gewoon middenin de nacht om 04:10 uur, bleek één van die 65 dagen dat niet gevlogen kon worden. Er is een centrale organisatie die dat beslist voor alle ballonvaarders in Cappadocia. De hemel bleef dus leeg. We hadden wel een gratis ontbijtje gehad dus dat was in ieder geval winst. Aangezien we verder toch geen planning hebben konden we een dag later in de herkansing. Paul en ik waren allebei altijd beter in de herkansing dan in de eerste kans en dat klopte nu wederom; we gingen vliegen! En wat was het allemachtig, bizar, fenomenaal, gewoon super!! Onze piloot deed het duidelijk vaker want hij liet de ballon zakken in allerlei valleys waar hij dan dingen over vertelde en we landden gewoon óp de trailer. Doe ik em niet na! Het kost ff een week zakgeld maar het was het meer dan waard!


Daarnaast hebben we een klein deeltje van de St. Paul trail gewandeld. Ik weet niet wanneer je zoiets een hike mag noemen maar pittig was het in ieder geval wel! Het resultaat was: twee blaren maar ook heel erg blij dat we het hebben gedaan want het uitzicht was subliem. Ik moet wel gaan opletten hoor; door al die activiteiten dreig ik nog een goede conditie te krijgen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. 


Hierna zijn we doorgereden naar de andere kust van Turkije, de zwarte zee. Het klinkt misschien alsof we er in een uurtje waren maar dat is hier niet (eigenlijk nooit) zo. Lee rijdt het fijnst bij 80/100 km/h en daarnaast zijn er ook niet veel wegen waar je, in onze ogen, harder kan. De Turken zelf denken daar anders over maar we laten ons niet gek maken en hangen als een soort Bob Marley in de auto; relaxxx jonge... de kust is wat ruiger dan in het zuiden, het weer wat minder stabiel en als je het groene binnenland inrijdt, verwacht je Peter&Heidi op iedere straathoek. Het lijkt echt op Zwitserland, prachtig!


Nu zijn we in Oost-Turkije en voelen ons heel erg welkom. We komen hier amper toeristen tegen en we (vooral die grote, vriendelijke reus naast me) zijn dan ook een bezienswaardigheid. Gisteren hadden we een mooi plekje gevonden om te slapen. Op een gegeven moment kwam een boer ons begroeten en wilde ook nog met ons op de foto! We staan nu dus ergens op een schoorsteenmantel in een Turkse boerderij. 

De boer is voor ons het toonbeeld van Turkije: heel erg gastvrij. Ga en laat je betoveren!


Reactie schrijven

Commentaren: 11
  • #1

    Boswachter (woensdag, 26 september 2018 13:09)

    Jullie zien er fantastisch gelukkig uit! Jaloers op al die liefde!

  • #2

    Oma Bep en Opa Jaap, (woensdag, 26 september 2018 16:54)

    wat een aventuur! Geweldig genieten. knuffels.

  • #3

    Liesbeth (woensdag, 26 september 2018 22:53)

    Jeetje P&P wat een geweldige reis tot nu toe. En wat fijn dat t zo goed met je gaat Pien. Benieuwd naar jullie volgende avontuur/verhaal!

  • #4

    Maarten (donderdag, 27 september 2018 15:05)

    Wat is Turkije toch een mooi land als je die foto's ziet, geniet ervan!

  • #5

    Sandy W (donderdag, 27 september 2018 18:37)

    Mooi om dit persoonlijke verhaal weet te lezen en wat een prachtige foto's. Genieten!!

    xx

  • #6

    Henri (donderdag, 27 september 2018 20:48)

    Super zo'n reis, leuk dat je steeds vooruit mag reizen, leuke dimensie.

  • #7

    Ton Bender (zaterdag, 29 september 2018 18:18)

    Een uitprobeersel, kan ik hem wel of niet versturen???

  • #8

    Ton & Ineke (zaterdag, 29 september 2018 19:29)

    Zitten bij Paul & Annemieke Smid op hun dakterras in 's Hertogenbosch! En weet je wat we net zagen: Een luchtballon, die vloog net over. Prachtige foto's weer van jullie. Een bijzonder verhaal over jezelf, Pien, knap van je. We zijn allemaal erg blij, dat het zo goed met je gaat. Nog even en je bent weer helmaaal de oude Pien!! Succes en sterkte. Liefs, Ineke

  • #9

    Marlies (zondag, 30 september 2018 13:49)

    Pas maar op, die goede conditie heb je voordat je het weet. En geniet er ook maar van als je hem hebt, want eenmaal terug in Nederland is hij vrij snel weer weg. Dat is mijn ervaring in ieder geval. Verder mooi verhaal en mooie foto's! Geniet ervan.

  • #10

    Lein (woensdag, 03 oktober 2018 19:58)

  • #11

    Marga Huisman. (dinsdag, 23 oktober 2018 20:57)

    Pien&Paul wat een fantastisch avontuur.
    Wat schrijf je kleurrijk, sfeervol en puur.
    We volgen jullie met veel plezier.
    Dikke kus van ons.
    H&M